Jakie badania wykonać po poronieniach?

poniedziałek 10:25 - 20.11.2017
Jakie badania wykonać po poronieniach?
Poronienia to bardzo powszechny problem w Polsce i na świecie - szacuje się, że może dotyczyć on nawet 20% potwierdzonych klinicznie ciąż. Przyczyn poronień może być wiele, a ich dokładne określenie jest często bardzo trudne. Pomocne w ich ustaleniu jest przeprowadzenie takich badań jak testy genetyczne.

Co to jest poronienie?

Wyróżnia się dwa rodzaje poronień - poronienie samoistne oraz sztuczne. Poronieniem samoistnym nazywamy utratę ciąży przed 22. tygodniem z przyczyn naturalnych, poronienie sztuczne oznacza sztuczne zakończenie ciąży (zwykle chirurgiczne). Wskazaniem do sztucznego przerwania ciąży jest zagrożenie zdrowia lub życia kobiety ciężarnej czy występowanie u płodu ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia. Według polskiego prawa, można tego dokonać jeszcze w przypadku zajścia w ciążę w wyniku czynu zabronionego (na przykład gwałt).

Przyczyn poronienia samoistnego może być bardzo wiele - wśród nich wymienia się:

  • występowanie anomalii chromosomowych u płodu,
  • takie wady jak puste jajo płodowe, zaśniad zarodkowy, zaśniad groniasty czy zaśniad krwisty,
  • wady anatomiczne macicy ciężarnej,
  • nieprawidłowości w materiale genetycznym rodziców,
  • schorzenia autoimmunologiczne (na przykład zespół antyfosfolipidowy),
  • zbyt niski poziom progesteronu,
  • długotrwały stres,
  • palenie tytoniu (czynne i bierne),
  • spożywanie alkoholu, narkotyków,
  • stosowanie niektórych leków (na przykład leków z ibuprofenem),
  • choroby zakaźne (takie jak toksoplazmoza czy chlamydioza),
  • choroby przewlekłe (takie jak zakrzepica),
  • ekspozycja na promieniowanie rentgenowskie czy szkodliwe substancje chemiczne,
  • zaburzenia w wydzielaniu hormonów tarczycy.

Jeżeli do poronienia samoistnego doszło co najmniej trzy razy z rzędu, mówimy o poronieniach nawykowych lub nawracających - ich najczęstszą przyczyną są czynniki genetyczne.

Jakie badania należy zrobić po poronieniach?

Określenie dokładnej przyczyny poronienia ma ogromne znaczenie, ponieważ znacznie zwiększa szanse na urodzenie zdrowego dziecka z kolejnej ciąży. W tym celu zaleca się wykonanie różnych badań - wśród nich wymienia się badanie histopatologiczne, badania genetyczne płodu, badania genetyczne rodziców, badania immunologiczne, badania hormonalne, badania w kierunku infekcji czy badania anatomiczne.

Badanie histopatologiczne

Badanie histopatologiczne to pierwsze, rutynowe badanie przeprowadzane po każdym poronieniu w szpitalu - niestety w zdecydowanej większości przypadków test ten nie pozwala na ustalenie przyczyny poronienia. Badanie histopatologiczne polega na zbadaniu fragmentu materiału poronnego uzyskanego poprzez łyżeczkowanie jamy macicy - fragment ten umieszcza się w utrwalaczu (zwykle w parafinie), a następnie analizuje się go pod mikroskopem. Badanie to pozwala na ostateczne potwierdzenie, że w materiale poronnym rzeczywiście znajdują się fragmenty tkanek płodu. Dzięki jego wykonaniu możliwe jest także zdiagnozowanie ciążowej choroby trofoblastycznej (do tej grupy schorzeń zalicza się między innymi zaśniad groniasty), które mogą być przyczyną poronienia samoistnego.

Badanie genetyczne płodu

Badanie genetyczne płodu pozwala na potwierdzenie lub wykluczenie występowania u płodu nieprawidłowości w chromosomach, które są najczęstszą przyczyną poronień. Szacuje się, że ponad 60% poronionych zarodków obciążonych jest anomaliami chromosomowymi. Zmiany te w znacznej większości przypadków nie są związane ze stanem zdrowia rodziców i powstają przypadkowo - szansa na utrzymanie kolejnej ciąży i urodzenie zdrowego dziecka jest więc bardzo duża i wynosi ponad 95%. Najczęstszą aberracją chromosomową stwierdzaną u płodu po poronieniu są trisomie, polegające na obecności dodatkowego chromosomu.

Badanie genetyczne jest więc w stanie stwierdzić, czy u płodu rzeczywiście obecne były prowadzące do utraty ciąży zmiany w chromosomach. Na podstawie wyniku lekarz genetyk może wskazać osobom starającym się o dziecko schemat dalszego postępowania i odpowiednio przygotować ich do kolejnej ciąży. Aby wykonanie testów genetycznych płodu było możliwe, należy najpierw zabezpieczyć tkanki płodu - zabezpieczane są one w postaci tak zwanych bloczków parafinowych podczas badania histopatologicznego. Następnie należy przekazać je do laboratorium genetycznego, gdzie zostaną poddane szczegółowej analizie.

Badania genetyczne rodziców

Za poronienia samoistne znacznie częściej odpowiadają nieprawidłowości w materiale genetycznym poczętego dziecka, ale w niektórych przypadkach przyczyniają się do tego zmiany w chromosomach lub genach rodziców. Zaleca się więc, aby po poronieniu odpowiednim testom genetycznym poddali się również oni.

Pakiet badań genetycznych w kierunku poronień

Jeżeli występują u Ciebie problemy z utrzymaniem ciąży, wykonaj badanie genów F2, F5 i MTHFR - mutacje w tych genach są częstą przyczyną takich trudności.

Badanie wskaże poziom ryzyka związanego z występowaniem:

poronień samoistnych

Dowiedz się więcej

Do badań wykonywanych po poronieniu zalicza się badanie kariotypu - test ten polega na dokładnej ocenie struktury i liczby naszych chromosomów. Może bowiem zdarzyć się, że w kariotypie osób starających się o potomstwo znajdują się bardzo niewielkie zmiany, które nie wywołują u nich żadnych objawów chorobowych, ale mogą skutkować utratą ciąży.

Badanie kariotypu warto uzupełnić innymi badaniami genetycznymi - ryzyko poronienia zwiększa się w przypadku posiadania mutacji w takich genach jak F2, F5 i MTHFR. Te dwa pierwsze geny kodują czynniki układu krzepnięcia krwi (odpowiednio czynnik II i czynnik V). Nosiciele mutacji w takich genach obciążeni są większym ryzykiem rozwoju zakrzepicy (choroby zakrzepowo-zatorowej) - zakrzepy te mogą powstać także w łożysku, co prowadzi do zaburzeń jego czynności i do obumarcia płodu. Gen MTHFR koduje natomiast enzym reduktazę metylenotetrahydrofolianową, który odpowiedzialny jest za przetwarzanie i wchłanianie kwasu foliowego (witaminy B9), czyli związku kluczowego dla prawidłowego rozwoju płodu. Jeżeli w genie tym znajdują się zmiany, poziom kwasu foliowego we krwi się zmniejsza, a wzrasta poziom aminokwasu homocysteiny. Podwyższony poziom homocysteiny jest bardzo niebezpieczny - stanowi on czynnik ryzyka zakrzepicy i innych schorzeń układu krwionośnego, zaburza zagnieżdżanie się zarodka w macicy oraz zaburza czynność łożyska. Ponadto, zbyt niski poziom kwasu foliowego zwiększa prawdopodobieństwo rozwoju wad cewy nerwowej u płodu.

Poprzez zrobienie testu genetycznego możliwe jest potwierdzenie lub wykluczenie obecności w materiale genetycznym czynników, które mogą doprowadzić do poronienia. Wykonanie takich testów jest proste - do ich przeprowadzania konieczne jest tylko pobranie od osoby badanej niewielkiej ilości krwi. Jeśli test potwierdzi występowanie nieprawidłowości w naszym materiale genetycznym, wynik badania stanowi podstawę do podjęcia odpowiedniej profilaktyki (poprzez wdrożenie terapii przeciwzakrzepowej, stosowanie odpowiedniej suplementacji) - dzięki niej szansa na zajście, utrzymanie ciąży i urodzenie zdrowego dziecka znacznie wzrośnie.

Badania immunologiczne, hormonalne i testy pod kątem infekcji

Choroby immunologiczne (na przykład zespół antyfosfolipidowy, choroby autoimmunologiczne tarczycy, toczeń rumieniowaty układowy) to poważny czynnik ryzyka poronień, warto więc przebadać się również pod tym kątem. Testy immunologiczne należy wykonywać do szóstego tygodnia po poronieniu - zaleca się wykonanie testów z krwi na obecność przeciwciał antykardiolipinowych, antykoagulantu toczniowego, przeciwciał przeciwjądrowych, przeciwciał przeciwko antygenom łożyska, a także przeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycowej i przeciwciał przeciwko tyreoglobulinie.

Podwyższone ryzyko poronienia występuje również w przebiegu infekcji, takich jak toksoplazmoza, chlamydioza, cytomegalia czy różyczka - testy w tym kierunku można wykonać na przykład z krwi.

W ustaleniu przyczyny poronienia bardzo przydatne są również badania hormonalne. Po co najmniej trzech miesiącach od poronienia zaleca się oznaczenie we krwi poziomu hormonów płciowych (FSH, LH, prolaktyna, estrogeny, progesteron) - badania te najlepiej przeprowadzać w każdej z faz cyklu menstruacyjnego. Warto również sprawdzić poziom hormonów tarczycy (FT3, FT4, TSH) - zaburzenia wydzielania tych hormonów także mogą przyczyniać się do trudności z utrzymaniem ciąży.

Badania anatomiczne

Wśród przyczyn poronienia wymienia się także wady anatomiczne w budowie układu rodnego kobiety - po utracie dziecka zaleca się więc wykonanie badania USG narządu rodnego, lekarz może dodatkowo zlecić histeroskopię lub histerosalpingografię. Badanie USG pozwala na wykrycie wad anatomicznych, zrostów, cyst i guzów w macicy czy niewydolności szyjki macicy. Histeroskopia (wziernikowanie macicy) polega na badaniu ścian wewnętrznych macicy - dzięki jej wykonaniu można wykryć nawet bardzo małe guzki, zrosty czy cysty. Histerosalpingografia jest natomiast badaniem rentgenowskim, które pozwala na ocenę budowy i stanu macicy i jajowodów (również ich drożności). Test ten umożliwia wykrycie między innymi zrostów w jajowodach, niewydolności macicy, niedorozwoju macicy czy polipów, guzów i cyst na tych narządach.

Statystyki:
0 komentarzy
80 wyświetleń

Najnowsze komentarze

Brak komentarzy - skomentuj pierwszy!

Poronienia samoistne

Sprawdź czy nie jesteś w grupie zwiększonego zagrożenia poronieniam!

Poronienia samoistne

  • Dla wszystkich kobiet planujących ciążę, w szczególności dla tych, u których w przeszłości wystąpiły poronienia
  • Dla osób bezskutecznie starających się o potomstwo

Test wskaże poziom ryzyka związanego z zachorowaniem na:

poronień samoistnych

Cena badania:

389 zł