Choroba Leśniowskiego-Crohna - objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

środa 13:40 - 20.06.2018
Ocena Zdrowegeny.pl (2 Ocen)
5.00
Choroba Leśniowskiego-Crohna - objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie
Choroba Leśniowskiego-Crohna jest przewlekłą chorobą zapalną dotykającą przewód pokarmowy (od jamy ustnej po odbyt). Przyczyny tej choroby nie są do końca poznane, jednak mogą mieć znaczenie zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Choroba Leśniowskiego-Crohna jest niemożliwa do całkowitego wyleczenia, jednak wczesna diagnoza pozwala na szybkie wprowadzenie leczenia, które umożliwi utrzymanie remisji i złagodzenie przykrych objawów.

Choroba Leśniowskiego-Crohna - objawy i przebieg choroby

Stan zapalny w chorobie Leśniowskiego-Crohna może objąć każdy fragment przewodu pokarmowego, z czego najczęściej zajmowany jest końcowy odcinek jelita krętego. Charakterystyczne jest występowanie fragmentów objętych stanem zapalnym na zmianę ze zdrowymi odcinkami, a także rozwój stanu zapalnego na całą grubość ściany przewodu pokarmowego. Objawy będą zależeć w głównej mierze od zajętego fragmentu. Mogą pojawić się także objawy pozajelitowe. Najczęstszymi dolegliwościami są:

  • silne bóle brzucha,
  • biegunki wodniste lub tłuszczowe, mogą zawierać krew,
  • znaczna utrata masy ciała,
  • gorączka,
  • osłabienie i brak energii,
  • spowolniony rozwój u dzieci,
  • zapalenie naczyniówki oczu,
  • zapalenia stawów,
  • afty w jamie ustnej,
  • wyczuwalny guz w brzuchu (prawa dolna część),
  • wymioty,
  • zmiany skórne (np. rumień guzowaty),
  • niedrożność jelit, perforacje, przetoki, szczeliny,
  • objawy niedoborów pokarmowych (np. niedokrwistości).

Podstawowym problemem w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna jest znaczne niedożywienie. Wynika ono z kilku przyczyn: zmniejszonego wchłaniania jelitowego, wykorzystania białek do produkcji prozapalnych cytokin, utraty żelaza i albumin wraz z krwią (krwawienia do przewodu pokarmowego), utraty wody i elektrolitów z biegunkami, ograniczone przyjmowania pokarmów i stosowania niektórych leków (opisane w dalszej części artykułu). Pacjenci często ograniczają jedzenie, gdyż obawiają się pojawienia się przykrych objawów, mają zmiany smaku i apetytu (w wyniku niedoborów cynku, miedzi czy niklu) lub rozwinęła się u nich anoreksja.

Choroba Leśniowskiego-Crohna - możliwe przyczyny

Choroba Leśniowskiego-Crohna jest stosunkowo rzadka - dotyczy 1-11/100 000 Europejczyków. Kwestia przyczyn tego zaburzenia nie jest całkowicie zbadana, jednak opisywane są różne czynniki, które mogą predysponować do zachorowania.

Istotnymi czynnikami w etiologii choroby Leśniowskiego-Crohna są geny. Osoby, których krewni pierwszego stopnia są chorzy, mają dwu-trzykrotnie większe ryzyko zachorowania. U 20% chorych wykrywa się dwa warianty zmutowanego genu NOD2, a jeden wariant nawet u połowy chorych. Obecność tylko jednego wariantu mutacji tego genu zwiększa ryzyko zachorowania 2-4 razy, a dwóch wariantów aż czterdziestokrotnie. Genetyczna predyspozycja do zachorowania na chorobę Leśniowskiego-Crohna może więc zostać przekazana następnym pokoleniom.

Za szczególnie ważne uznaje się także niektóre czynniki środowiskowe:

  • palenie papierosów (zwiększa ryzyko zachorowania 2-5 razy),
  • infekcje bakteryjne i wirusowe,
  • dieta bogata w rafinowane cukry i tłuszcze z przewagą kwasów omega-6 (mają właściwości prozapalne),
  • stres.

Uznaje się, że wśród osób, które mają mniejszą tolerancję na stres lub są neurotyczne bądź cierpią na hipochondrię, nasilony stres może przyczynić się do pierwszego ujawnienia się choroby.

Choroba Leśniowskiego-Crohna należy do licznej grupy chorób o podłożu autoimmunologicznym, czyli polega na atakowaniu własnych tkanek przez organizm. Dość często współistnieje z takimi stanami zdrowotnymi jak celiakia, choroba Hashimoto czy reumatoidalne zapalenie stawów. Diagnoza w tym kierunku i wprowadzenie odpowiedniego leczenia może pozytywnie wpłynąć na całościowy stan zdrowia pacjenta. Także na odwrót - obecność innej choroby autoimmunologicznej może predysponować do zachorowania na chorobę Leśniowskiego-Crohna.

Wśród czynników środowiskowych za ochronne, czyli zapobiegające zachorowaniu na chorobę Leśniowskiego-Crohna, wyróżnia się jak najdłuższe karmienie mlekiem matki w okresie niemowlęctwa, a w późniejszym okresie spożywanie diety bogatej w owoce, warzywa, błonnik i ryby oraz o dobrych proporcjach kwasów omega-3 do omega-6.

Choroba Leśniowskiego-Crohna - jak można ją zdiagnozować?

Jednym z badań stosowanych w diagnostyce chorób zapalnych jelit jest analiza kału na kalprotektynę i laktoferynę, które świadczą o aktywnym stanie zapalnym. Badania obrazowe i endoskopowe (ileokolonoskopia, rektoskopia, kolonoskopia, endoskopia kapsułkowa, enteroskopia) umożliwiają wykrycie w świetle przewodu pokarmowego nieprawidłowych zmian takich jak owrzodzenia, ropnie, zwężenia czy przetoki, a w czasie badań endoskopowych możliwe jest pobranie wycinków do badań histopatologicznych.

Można również wykonać badanie genetyczne na obciążenie mutacją genu NOD2, co jest o tyle istotne, że może przyspieszyć późniejszą diagnostykę u krewnych i potomstwa. Badanie to jest proste i mało inwazyjne - wymagane jest oddanie niewielkiej ilości krwi w punkcie pobrań.

Pakiet badań genetycznych w kierunku choroby Leśniowskiego-Crohna

Jeżeli podejrzewasz chorobę Leśniowskiego-Crohna, wykonaj badania genetyczne - testy takie przyczynią się do rozwiania wątpliwości diagnostycznych i postawienia prawidłowej diagnozy.

Badanie wskaże poziom ryzyka związanego z zachorowaniem na:

chorobę Leśniowskiego-Crohna

Dowiedz się więcej

Pomocne jest wykonanie także badań, które pozwolą na określenie stopnia niedoborów (głównie żelaza, wapnia, białka) i nasilenia procesów chorobowych (OB, CRP, leukocyty, płytki krwi). W przypadku zaostrzonych objawów świeżo rozpoznanej choroby zaleca się wykonanie badań w kierunku zakażenia bakteryjnego C. difficile.

Choroba Leśniowskiego-Crohna może mieć początkowo zbliżony przebieg, a czasem również podobny obraz histologiczny do innych chorób jelit. Należy więc przeprowadzić diagnostykę różnicową z gruźlicą jelit, ostrym zapaleniem jelita krętego, niedokrwiennym zapaleniem jelita grubego, rakiem okrężnicy, zespołem jelita drażliwego, a także kolejną najczęstszą nieswoistą chorobą zapalną jelit - wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

Choroba Leśniowskiego-Crohna - sposoby leczenia

Leczenie w chorobie Leśniowskiego-Crohna ma na celu jak najszybsze wejście i jak najdłuższe utrzymanie remisji, zagojenie się zmian w przewodzie pokarmowym (w tym zamknięcie przetok), zmniejszenie dawki lub rezygnację ze stosowania kortykosteroidów, uniknięcie hospitalizacji i operacji chirurgicznych. Celem nie jest jednak wyleczenie, gdyż na ten moment nie znaleziono sposobu skutecznej terapii choroby Leśniowskiego-Crohna.

Terapia w chorobie Leśniowskiego-Crohna łączy ze sobą leczenie żywieniowe, immunosupresyjne, przeciwzapalne (głównie glikokortykosteroidy), biologiczne, objawowe związane z bólem brzucha i biegunkami oraz zapobieganie i uzupełnianie niedoborów. W przypadku zakażeń (które są częste) wprowadza się antybiotykoterapię. Zaleca się również całkowitą rezygnację z palenia wyrobów tytoniowych.

Niestety część stosowanych w tej chorobie leków niesie za sobą ryzyko skutków ubocznych i interakcji. Największy problem stanowią glikokortykosteroidy, które zmniejszają wchłanianie jelitowe wapnia (które i tak w tej chorobie jest pogorszone) i wydalenie go z moczem, co prowadzi do szybkiej utraty masy kostnej i przedwczesnej osteoporozy. Rzadziej stosowana w leczeniu przeciwzapalnym sulfasalazyna zmniejsza wchłanianie folianów. Natomiast cholestyramina, którą podaje się w biegunkach, wiąże witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, D, E i K), przez co zmniejsza ich wchłanianie i prowadzi do rozwoju niedoborów. Antybiotyki natomiast mogą zmieniać skład mikroflory jelit, która powinna produkować witaminę K. Wszystkie te skutki uboczne muszą być brane pod uwagę przy planowaniu właściwej terapii żywieniowej, która pozwoli zapobiec pogłębianiu się niedoborów pokarmowych.

Przebieg choroby w pewnym momencie może wymagać zabiegu operacyjnego, który będzie polegał na resekcji fragmentu jelita. W niektórych przypadkach zakres usuniętych jelit jest na tyle szeroki, że mówi się o tzw. zespole krótkiego jelita, który wiąże się niemal z całkowitym brakiem wchłaniania jelitowego.

Choroba Leśniowskiego-Crohna - leczenie żywieniowe

Leczenie żywieniowe w chorobie Leśniowskiego-Crohna różni się w zależności od okresu zaostrzenia i remisji. Niezależnie etapu ważne jest, aby dieta zapobiegała niedoborom żywieniowym. Najczęściej występują niedobory białka, żelaza, wapnia, witamin rozpuszczalnych w tłuszczach i witaminy B12, cynku i selenu - w znacznym niedoborze może być zalecona suplementacja. W dietoterapii bierze się również pod uwagę choroby współistniejące, np. w celiakii należy na stałe wykluczyć gluten.

W przypadku zaostrzenia pacjent powinien stosować dietę lekkostrawną, czyli nie zawierającą produktów wzdymających (np. warzyw kapustnych, cebulowych, owoców suszonych), bogatych w błonnik czy smażonych. Dieta ta powinna być jednak wysokobiałkowa, aby zapobiec znacznemu niedożywieniu. Jeżeli zostały zajęte fragmenty jelita cienkiego może występować czasowe lub trwałe ograniczenie wydzielania enzymów rozkładających węglowodany, czyli dochodzi m.in. do wtórnej nietolerancji fruktozy i laktozy - konieczne jest ich wykluczenie chociaż do momentu wejścia w remisję i przywrócenia funkcji jelita cienkiego. Przy znacznym pogorszeniu lekarz może zalecić zastosowanie doustnego lub dojelitowego żywienia w postaci diety elementarnej lub polimerycznej. Taka dieta oparta jest na płynnych produktach, które zawierają określoną ilość energii, białka lub czystych aminokwasów, łatwo przyswajalnych kwasów tłuszczowych, witamin, minerałów i substancji śladowych. Istotne w tym przypadku jest, że przy wejściu w remisję należy powoli odstawiać preparaty i przejść na dietę lekkostrawną.

Przy wejściu w remisję zaleca się powolne rozszerzanie diety, jednak z eliminacją produktów, które wywołują objawy. Czasem pozwala się na zwiększenie błonnika w diecie, jeżeli pojawią się zaparcia. Ogólnie jednak w czasie remisji powinna to być wciąż dieta lekkostrawna.

Przy wspomnianej resekcji jelita i zespole krótkiego jelita może być konieczne zastosowanie tzw. żywienia parenteralnego, czyli preparatów, które przyjmuje się dożylnie i częściowo lub całkowicie zastępują tradycyjny sposób przyjmowania pokarmów. Długotrwałe, nawet przez całe życie, stosowanie żywienia parenteralnego jest możliwe dzięki nowoczesnym urządzeniom, które przetaczają pokarm w czasie normalnego funkcjonowania - dzięki temu pacjent może uczyć się, pracować lub podróżować.

Statystyki:
0 komentarzy
131 wyświetleń

Najnowsze komentarze

Brak komentarzy - skomentuj pierwszy!

Choroba Leśniowskiego-Crohna

Badanie genetyczne przyczyni się do rozwiania wątpliwości diagnostycznych oraz postawienia prawidłowej diagnozy

Choroba Leśniowskiego-Crohna

  • Dla wszystkich osób z podejrzeniem choroby Leśniowskiego-Crohna
  • Badanie genetyczne przyczyni się do rozwiania wątpliwości diagnostycznych oraz postawienia prawidłowej diagnozy

Test wskaże poziom ryzyka związanego z zachorowaniem na:

choroby Leśniowskiego-Crohna

Cena badania:

430 zł